Samat Köyü GEREDE ||Dünyaya açılan ilk ve tek pencereniz

İZİN TELAŞI Haziran 2011

Son bir aydır hep izin, hep izin.Evde kahvede izin, sokakta izin,hatta iş yerin de yabancı arkadaşlarla bile hep izin.

On bir ayın yorgunluğun, bezginliğin bedene vurduğu zaman da tek teselli izin oluyor.eğer ki bu izin mevsimi de olmasa,nasıl eder eyleriz bilmem.

Yorgunum, bitkinim. Çalışmayı arzuladığım halde,bıkkınlığım son haddin de.İçimde ki tek emel,şu emekliliği tam tamına almak.Bunun için de şurada kalmış olan kısacık çalışma süresini bitirip arzuma emelime kavuşmak.Ama Kazın ayağı hiçte böyle değil. Zira her geçen gün beni biraz daha yorup hırpalamakta.İşte bu izin durumu da,tek çıkar hal izin.

İzin yapmamın iyi olacağına inanıyorum.Zira patrondan koparmış olduğum beş hafta yerine, yedi haftalık izin, benim için bulunmaz bir nimet olacak.Bundan dolayı olacak akşam izin sabah izin,kalk izin yat izin.

Bir aydır süren,iki ay daha devam edecek bu zaman için de bu izin sevinci, içimdeki korku yüzünden biraz da beni burup sıkmakta. İzin ne kadar iyi olsa,ne kadar faydalı olsa,izin telaşı ve izin yolu meşakkati bir nevi içimde yatan bir kabus olmakta.

Bulunduğum şehir ve Anavatanda ki ikamet ettiğim iki şehir arası üç bin iki yüz kilometrelik bir mesafenin kat edilmesi gerekiyor.Üstelik on iki saatlik bir de deniz yolculuğu var bunun için de. Yolumun üstünde birkaç tane yabancı devlet geçmem gerekiyor. Her birinin ayrı yol durumu, değişik halleri olmakta.Ayrıca bu yaşta tek başına şoför olmakta ayrı bir sorun.

Zira yedi hafta sonra tekrar on bir aylık çalışma maratonunu koşmam gerekiyor.Ne kadar izin sorunu ne kadar izin problemi olsa da, hem yorgunluğumu atacak,hem de yeni döneme daha dinç girmem için bunları aşmam gerekiyor.

İzinin gerekli olduğunu ilk planda tutan şeylerin başında da,hasret özlem gelmekte. Bir yıl olmuş eşten dosttan, köyümden vatanımdan ayrılalı.İçimde hasret özlem birikmiş,birikmiş sırtıma yük olmuş, taşınmaz hale gelmiş.Her şeyin, herkesin gözümde tüttüğü bir zamanda elbette izinin ne kadar hora geçerli olacağını tahmin ediyorum.

Bıkılmış,bezilmiş bir gurbet acısı yaşarım hep. Ama akşama olsun yarına olsun sofra kurmamız gerek. Bundan dolayı da çalışmak gerekiyor.Eh bizim rızkta burada nasipmiş.

Fakat gurbet acısı bet oluyor,taşınmıyor,dayanılmıyor.Eş dost görülmek onlara kavuşulmak isteniyor.Ne kadar bal kaymakta olsa buranın her şeyi,ille de kendi vatanın kendi yurdun kendi çevren hısım akraban görülmek isteniyor.

Ha izin zamanı kısa dönem görünüyor. Belki de birkaç gün bile insanın gönlünü ferahlatıp,büyük bir değişime sebep oluyor.İnsan moral depoluyor.Bozulmuş yorulmuş bedenin ayarı dengesi düzeliyor.Hasret özlem bitmiş sayılıyor.Önümüzde ki zamana biraz daha zinde,moralli olacağımı umuyorum.

Emeller sonsuz,yaşam kısacık.Bir kaç haftalık izin bile büyük mutluluk.Dilekler arzular yaşamak,yaşamdan tat alıp üç günü hor geçeli kılmak.Dualar niyazlar hep bu niyette,sağ olana daha nice istekler dilekler olacaktır,rast getire MEVLAM:

G E R E K

Yolumdan eyleme kurban olduğum, Sevgiler çağlaşır gönül bağımda,

Özlemim vatandır kavuşmam gerek. Susmuyor bir türlü pek ırağımda.

Hasretle kuruyup çile dolduğum, Yıprattı hasreti gençlik çağımda,

Susadım aşkıyla doyuşmam gerek. Bağrında çağlayıp uyuşmam gerek..

Pek beter hallerim duysan çağrımı, Yıprattı seneler yordukça yordu,

Seninle sararım azan yaramı. Hasretle kavruldum içimde kordu

Sıkı dur geliyom açtım bağrımı, İçimde tek arzum bulursam yurdu

Hasret kılıcıyla vuruşmam gerek. Mutluluğu tadıp doluşmam gerek

Hasreti sırtladım özlem içimde, Yılları yıllara çittim olmadı,

Varışım bin telaş yorgun biçimde. Talihi zorladım kolum varmadı.

Ellere karışmam vatan seçimde, Ne çabuk unuttun işçi DAMAD’ı