NE UMDUK                                                     NE BULDUK                          18-11-2001   Köy bizim köy,yıl bilmem kaç, Herkes işe güce muhtaç. Yolu yoktu çamur olsun, İşi yoktu nimet bulsun. Acı dolu elem dolu, Sanki kıtlık pek aç kulu. Bayramı yok gündüzü yok, Gerçek gülen bir yüzü yok, Amma, Allah,kula ümit vermiş, koş bul,bulda kazan demiş. Ara bul,ama gel gücenme, Kul isen,kimseyi küstürme. Arayan Mevla’sını  da,, Bulurmuş,belasını da. Biz bulduk yüce Mevla’yı, Demek,kabul etti duayı. Ve bir kapı aralandı, Bin,çok işsiz yararlandı. Adı:Avrupa. İlk önce korktuk çekindik, Rızık içindi sevindik. Dağları taşları geçtik, Umut bayrağını açtık. İşi vardı her şey boldu, nice hayal gerçek oldu. Önce biz geldik yabancı, Çoluk çocuk oldu hancı. İyi oldu geldiğimiz, Alın teri yediğimiz. Sarıldık hep hayallere, Kapı açtık ümitlere. Zaman hızlı geçiyordu, Çocuklarda büyüyordu. Hayat normal her şey adil, Varlık vardı yokluk değil. Lakin!. Noksanlık var,azışıyor, baktık durum karışıyor. Biz, biz idik eskisi gibi, Oğlumuz değil biz gibi. Çelişki gider kızımız, bundan dolayı  sızımız. Girdiler yabancı yola, dağıldılar sağa sola. Gidişat kötü yok yönü, ne ucu belli ne de sonu. Bir öne bak birde sona, Evlatlar yabancı bana. Serbest ettik hür oldu, yaşam denen tür oldu. Bu hürriyet baş tacıymış, medeniyet denen acıymış. Aldık geldik evcek  buraya, Tuz ekildi  açık yaraya. Umut ettik, önem verdik gavur mu olsunlar dedik Durum vahim yara dolduk, yazık ne umduk ne bulduk       U N U T T U K                                Unuttuk !, gelince gurbet ele, Mazide kalan anıları. Sab sade yaşamı, Haz dolu o geceleri. Geldik, Bir ümit uğruna, Bilmem kaç yıl oldu, Geleli, saymadık. Unutmuşuz  hep, geride kalanları, Dost bilinen  ahbabları, dayıları, emmileri, yan çizen yengeleri. Taş gibi kabadayıları ve eski düşmanları, eskiyen düşmanlıkları, alınmayan kinleri, askıda kalan öçleri, unuttuk,unutmuşuz, Ananeleri, görenekleri, Çeşme başı aşklarını, Bağ yolu sevdalarını, Sallanan mendilleri, dökülen göz yaşlarını, veremleşen sevgileri, bitip tükenen ümitleri. İstenince vermeyenleri, vermeyince kaçanları. UNUTTUK; Unuttuk hepten, O, çocuksu oyunları, köşe kapmacaları, çelik çomağı, golf denen Hülü'yü saklambacı bile, UNUTTUK. Dahası bin sıra, Sabahlatan ferfeneyi, Aşık ! atmaları, Uzun eşek atlamasını, güvercin taklasını, O çocuksu, kavgaları, döğüşleri, Çekmeleri,çekişmeleri, unuttuk,unutmuşuz. unuttuk,bak boğaz boğaza, çene çeneye, kuru sıkı bağırmaları, kavga dövüşleri, vurmaları kırmaları, Bu yüzden morlaşan suratları, patlayan dudakları, O ! meydan kavgalarını, ana avrat, marifet gibi. Sövmeleri, saymaları, UNUTTUK, Unuttuk canım. Kurutulmuş   Ahlat'tın, hoşafın, kak'ını, pekmezle tatlanan, Kömeçle  banılan, ebe dede  mirası, O sarı Gavudu Kuru somunun katığı, ekşi erik pestilini, Unutmuşuz ne  acı, unuttuk dahası  uzun, Bizliği, neler yaşamışız, neler görmüşüz, Masal  hikaye  şiir . dahası, rüyalar gibi. Ama, bir ümit uğruna, bir rızk hatırına, gelmişiz bu ellere. unuttuk, unuttuk, Feryadına yar olduk, anısı bile acı. Oysa ki, Sadece biz mi unuttuk ?. Madolyonun öte yanı, UNUTULDUK, Unutulmadık mı ? unutmadılar mı  yani ? var mı bir arayan, kaldı mı bir hatırlayan, Hani sevenlerimiz, hep hayal mı oldu, Sevdiklerimiz, sevenlerimiz, Kahrolsun gurbet, bizi bizden etti, Unuttuğumuzdan çook, Unutulmuş gitmişiz, MEĞER. Ahmet TINMAZ  30-06-2001 04 . 08. 2008