EMEKTAR ŞOFÖR

Sezai AKMAN

    1929 Samat Köyü doğumluyum. Alikösegilin Hüseyin’in oğluyum.Anam Zahide’dir. Biz üç kardeş idik Ali, Ahmet ve ben.  Babam rahmetli ben daha altı yaşımda iken vefat etmiş babamı çat pat hatırlıyorum. Anam rahmetli bizi büyük meşakkatler içinde yetiştirdi. 1944 yılında da anam vefat etti. İlkokulu o zamanları köyümüzde bulunan 2 katlı yatılı olan bölge okulunda okumaya çalıştım. Tam 5 yıl okula gittim ama ilkokul 2.sınıftan ayrıldım.Belki soracaksınız nasıl oluyor diye. Beş yıl okul hayatım oldu ama her yıl devamlı olarak okula gidemedim. Babamın rahmetli olması anımın yalnız kalışıyla bizde anama tarladaki işlerde ve hayvanlarımızın bakım ve otlatılmasında anama yardım ettiğimizden okula gidemedim. Boş kaldığım zamanlarda okumaya meraklı olduğumdan 5 yıl gittim geldim. Daha sonra yaşımın ilerlemesi ile okuma işini de 2. sınıfta bırakarak artık tamamen köy işlerine daldık.  Birde şunu diyeyim bizim zamanımızda Kur’an okumak ve okutmakta yasaktı. Ama Allah’a şükür Hafız Osman beni ve benim gibi gençleri gizli gizli okutmaya çalıştı. İbadetimizi yapacak kadar bir şeyler öğretti ve öğrendik. Allah ondan razı olsun. 

           Askere gitmeden önce köyde yine hayvancılık ve rençberlik işleri ile meşgul oldum. Koyunlarımız vardı.Hacıosmangilin Osman amcamın ve bizim koyunları çok meralarda otlattım. Kışları yayla ve mandırada kalırdık. Eylül  aylarında hayvanların yiyeceği yem,saman ve otları çıkarır  mandırada kışlardık. O zamanlar kar çok yağardı.Bazen bahar gelmeden hayvanların yiyeceği biterdi. O kar da eşeklerle ve bâzende hayvanların bile gidemediği kadar kar olurdu o zaman da köyün gençleri toplanır 15-20 kğ balyaları sırtlarına alarak o kışta düşe kalka ot getirirlerdi hiç bir amaç ve gâye gütmeyip sırf komşumuzun hayvanları aç kalmasın diye o günlerde birlik beraberlik ve kaynaşma vardı.

              Yaz aylarında da kardeşlerim köy işleri ile meşgul olurlarken bende İmmigilin Halil İbrahim ÖZÇELİK'le (Çavuş) bâzen Kazım Civan’la (deli Kazım) bâzende Niyazi ALKAN’la (Kara Niyazi) onların yanında  çırak  olarak       Çamlıdere ve Mengen’e  bıçkı biçmeye giderdim.  O yıllarda bu eski Ankara İstanbul yolu yapılırken köylerdeki insanlara döküm dediğimiz para istediler Parası olanlar verdi bizim gibi fakir olanlar veremeyince yolda çalışmak zorunda kaldı. Bende bize verilen yünlü yaylaları kısmında öküzlerle 15 gün çalıştım.

               1949 yılında şoför muavini olarak askere gittim. Askerliğimi Erzurum’da yaptım.Şöförlüğüde askerde öğrendim. 24 aylık askerlik görevimi ifa ettikten sonra terhis olup köyüme geldim. 6 ay kadar falan köyde kaldıktan sonra Gerede’ye gelerek Volvo kamyonu olan Geçitler'li Durmuş TUNCAY’ın (Keçeci) yanında muavinliğe başladım. Bu arada otellerde ve bekar evlerinde uzunca bir zaman kaldım. Daha sonraları yedek şoför olarak yola gitmeye başladım. 5 yıl kamyon şoförlüğü yaptım. 1963’de kendim Volvo kamyon alarak 10 yıl kendi kamyonumla çalıştım. Kardeşim Ahmet’i de köyden getirerek muavinlik yaptırdım.Böylece o da artık köyü bırakmış oldu. 15 yıl otobüs şoförlüğü yaptım.O zamanları güçlü bir firma olan Gazanfer Bilge’de çalıştım. Otobüsle çalışırken 5 yıl boyunca Almanya’ya turist getirip götürdüm. Otobüsle 4 defa hacca hacı getirdim.Allah’a şükür hepsinde de hac vazifemi yerine getirmek nasip oldu.

            1958 yılında Gerede’nin Kacakların kızı Müzeyyen Hanımla evlendim. Bu mutlu evliliğimizden iki kız bir erkek evladımız dünyaya geldi. Hepsini okutmaya çalıştım. Kızım Müzeyyen okuyup memur oldu evlendi ve şimdi de emekli. Diğer kızım Fatma evlendi şimdi Yeniçağa’da ev hanımı, oğlum Hüseyin  Ankara’da Gümrük Muhafazada memur olarak halen çalışıyor. Üç çocuğumdan beş torunum var kendimde şimdi emekliyim Evden camiye camiden eve hayatımızı Gerede'de devam ettirip gidiyoruz. 

 Bizde geredesamat.com olarak değerli bu söyleşiden dolayı kendisine teşekkür ederek ellerinden öper daha nice mutlu yıllar dileriz.

geredesamat@hotmail.com